داشتن گوشی هوشمند در ۱۲ سالگی با این مشکلات سلامتی در کودکان مرتبطه

کم‌کم داریم می‌فهمیم که گوشی‌های هوشمند چه تاثیری روی دوران کودکی می‌ذارن، و نتایج یه تحقیق جدید درباره نوجوان‌های ۱۲ ساله که در آستانه بلوغ هستن، واقعاً جای تامل داره.

محقق‌ها توی آمریکا متوجه شدن که داشتن گوشی در سن ۱۲ سالگی با افزایش خطر افسردگی، چاقی و کم‌خوابی در مقایسه با کسایی که گوشی ندارن، مرتبطه. از اونجایی که آیفون کمتر از ۲۰ ساله که وارد بازار شده، خیلی از بچه‌هایی که الان وارد نوجوانی می‌شن، دنیای بدون موبایل رو اصلاً ندیدن. حالا این تحقیقات دارن سعی می‌کنن اثرات این موضوع رو بررسی کنن.

ران برزیلای، روان‌پزشک کودک و نوجوان از بیمارستان کودکان فیلادلفیا، می‌گه: «یافته‌های ما نشون می‌ده که باید گوشی‌های هوشمند رو یه عامل خیلی مهم توی سلامت نوجوان‌ها بدونیم و موقع تصمیم‌گیری برای دادن گوشی به بچه‌ها، با دقت و در نظر گرفتن تاثیرات احتمالی روی زندگی و سلامتشون عمل کنیم.»

داده‌های این تحقیق از ۱۰,۵۸۸ جوان جمع‌آوری شده که بخشی از یه مطالعه بزرگتر روی رشد مغز نوجوان‌هاست. این تحقیق وضعیت سلامت شرکت‌کننده‌ها رو توی ۱۲ سالگی بررسی کرده و تغییراتی که داشتن یا نداشتن گوشی تا سن ۱۳ سالگی ایجاد می‌کنه رو هم در نظر گرفته.

محقق‌ها با در نظر گرفتن متغیرهایی مثل وضعیت اقتصادی و اجتماعی، فهمیدن که توی سن ۱۲ سالگی، نزدیک به ۶.۵ درصد از بچه‌هایی که گوشی داشتن، دچار افسردگی بودن؛ در حالی که این آمار برای بچه‌های بدون گوشی حدود ۴.۵ درصد بود. شاید تفاوتش کم به نظر بیاد، ولی از نظر آماری خیلی مهمه.

توی بحث چاقی، آمار برای کاربرهای گوشی حدود ۱۸ درصد و برای ۱۲ ساله‌های بدون گوشی ۱۲ درصد بود. در مورد خواب هم ۴۷ درصد از بچه‌هایی که گوشی داشتن، گزارش دادن که کمتر از ۹ ساعت در شب می‌خوابن، در حالی که این عدد برای بقیه ۳۱ درصد بود.

بچه‌هایی که تا سن ۱۳ سالگی صاحب گوشی شده بودن، بیشتر از بقیه مشکلات سلامت روان (مثل افسردگی) و کم‌خوابی رو گزارش دادن. البته توی اون یک سال، تغییر چشم‌گیری توی ریسک چاقی‌شون دیده نشد.

محقق‌ها اعتراف می‌کنن که استفاده از گوشی می‌تونه فوایدی هم داشته باشه، ولی تاکید دارن که باید برای استفاده مسئولانه از این دستگاه‌ها کارهای بیشتری انجام بشه. برزیلای می‌گه: «برای خیلی از نوجوان‌ها، گوشی می‌تونه با تقویت روابط اجتماعی، کمک به یادگیری و دسترسی به اطلاعات، نقش مثبتی داشته باشه. همچنین خیلی از خانواده‌ها گوشی رو برای امنیت و ارتباطات ضروری می‌دونن.»

البته یه سری نکات ظریف هم توی داده‌ها هست؛ مثلاً افسردگی ممکنه در بعضی موارد قبل از گرفتن گوشی شروع شده باشه. همچنین توی این مدل تحقیقات نمی‌شه با قطعیت گفت که گوشی مستقیماً «علت» این مشکلاته، اما شدت این ارتباط‌ها و تغییراتی که بین ۱۲ تا ۱۳ سالگی ثبت شده، نشون می‌ده که باید روی این موضوع بیشتر کار کرد.

این یافته‌ها با چیزی که درباره بزرگسال‌ها و گوشی‌های هوشمند می‌دونیم همخوانی داره؛ اینکه این دستگاه‌ها می‌تونن استرس رو زیاد کنن، باعث حواس‌پرتی و تخلیه انرژی بشن و حتی سیم‌کشی مغز ما رو تغییر بدن.

توی تحقیقات آینده، محقق‌ها می‌خوان ببینن زمانِ استفاده از صفحه نمایش و نوع اپلیکیشن‌ها چه تاثیری روی این نتایج داره و چه راهکارهایی می‌شه برای مقابله با این مشکلات پیدا کرد. برزیلای در پایان می‌گه: «خیلی حیاتیه که جوان‌ها زمانی رو دور از گوشی‌شون باشن و فعالیت بدنی انجام بدن، چون این کار می‌تونه از چاقی جلوگیری کنه و به مرور زمان سلامت روانشون رو بهتر کنه.»

لينک منبع